ما بیشماریم

  به نقل از روزهای سبز تقویم تاریخ ایران

یا ضامن چاقو

چشمهايم را به انساني بدهيد كه هرگز طلوع آفتاب ، چهره يك نوزاد و شكوه عشق را در چشم هاي يك زن نديده است.

قلبم را به كسي هديه بدهيد كه ازقلب جز خاطره ي دردهايي پياپي و آزار دهنده چيزي به ياد ندارد.
خونم را به نوجواني بدهيد كه او را از تصادف ماشين بيرون كشيده اند وكمكش كنيد تا زنده بماند ونوه هايش را ببيند.
كليه هايم را به كسي بدهيد كه زندگيش به ماشيني بستگي دارد كه هر هفته
خون او را تصفيه مي كند.
استخوان هايم، عضلاتم، تك تك سلول هايم و اعصابم را برداريد و راهي پيدا
كنيد كه آنها را به پاهاي يك كودك فلج پيوند بزنيد.
هر گوشه از مغز مرا بكاويد، سلول هايم را اگر لازم شد، برداريد و بگذاريد
به رشد خود ادامه دهند تا به كمك آنها پسرك لالي بتواند با صداي دو رگه
فرياد بزند ودخترك ناشنوايي زمزمه باران را روي شيشه اتاقش بشنود. آنچه را كه از من باقي مي ماند بسوزانيد و خاكسترم را به دست باد بسپاريد، تا گلها بشكفند…
اگر قرار است چيزي از وجود مرا دفن كنيد بگذاريد خطاهايم، ضعفهايم و
تعصباتم نسبت به همنوعانم دفن شوند…
گناهانم را به شيطان و روحم را به خدا بسپاريد و اگر گاهي دوست داشتيد يادم كنيد.

عمل خيري انجام دهيد، يا به كسي كه نيازمند شماست، كلام محبت آميزي بگوييد. اگر آنچه را كه گفتم برايم انجام دهيد، هميشه زنده خواهم ماند…

این شعر با عنوان” برای یادبود من “ شعری از Robert N Test هست به نظر من واقعا قابل تامله

پی نوشت 1 : کل مطالب وبلاگ قبلیم رو به اینجا منتقل کردم یه ذره اوضاع درهمه به بزرگی خودتون ببخشید

این عزاداری واقعا باور کردم . من اگه جای استاد اینها بودم به همشون نمره قبولی

می دادم . بشنوید تا دلتون کباب کوبیده بشه براشون .

اینم عزاداری برای درس مدارات

پی نوشت 1 : لینک اصلاح شد

روزی چهار مرد و یک زن کاتولیک در کافه ایی ، مشغول نوشیدن قهوه بودند.

یکی از مردها گفت : من پسری دارم که کشیش است. هرجا که میرود مردم می گویند “اوه پدر”

مرد دوم گفت : من هم پسری دارم که اسقف است و وقتی جایی میرود مردم  می گویند ” اوه سرورم”!

مرد سوم گفت ” پسر من کاردینال است و وقتی وارد جایی میشود مردم می گویند “اوه عالیجناب”

مرد چهارم گفت : پسر من پاپ است و وقتی جایی میرود مردم می گویند”اوه قدیس بزرگ”

زن حاضر در جمع نگاهی به مردان کرد و گفت : من یک دختر دارم. با قد بلند و بسیار خوش هیکل ، با موهای بلوند و چشمهای روشن .وقتی وارد جایی میشود همه میگویند : “اوه  خدای من ! “

شاید اگر در حکم هفت قاضی که او را بیگناه دانسته بودند اندکی تامل می شد بذر انتقام هرگز اینچنین شکوفا نمی شد . بزرگترین گناه او چیدن میوه ی عشق از درختی هرزه بود .

اما ناصر خان، همسرت را به خاطر خیانت مدتها قبل از مرگش از دست داده بودی . زنی که عاشقت بود را به خاطر ترس از دست دادی و او را سپر بلای تمام نداشته هایت کردی و او چه عاشقانه همه ی تیرهایی را که ممکن بود به سمت تو بیاید پذیرا شد اما نمی دانم چرا از پسرت یک قاتل قانونی ساختی ؟ نوجوانی که به دلیل اجازه قانون زیر پای شهلا  را خالی کرد . آیا او تا آخرین لحظه ی عمر صحنه مرگ شهلا را از یاد می برد ؟

برای شهلا کسی که عشق را با تو شناخت اعدام پایان تلخی بود اما قطعا تلخ تر از آن سرنوشت  ناجوانمردی است که همه چیز را فدای خودخواهی و ترسش کرد .

پی نوشت 1 : سرم شلوغه کم وقت می کنم بیام به وبلاگ دوستانم سر بزنم اما هر وقت میام و می بینم دوستان به من سر زدن و منو قابل دونستن کامنت گذاشتن کلی انرژی می گیرم . بابت لطفتون و خوبی هاتون از همه تون ممنونم

ولیعهد آینده انگلستان پرنس ویلیامز حلقه ی پرنسس دایانا مادرش را به کیت میدلتون داد و رسما نامزدیشان اعلام شد تا کیت روزی ملکه انگستان بشه . کیت نه شاهزاده است نه از خانواده ای اشرافی اون از خانواده ای مرفه است که با زحمت ثروتشان را جمع کرده اند . وقتی پدر کیت می خواست با مجری صحبت کنه از روی نوشته خواند تا مبادا اشتباهی بکنه . کیت هم کلاسی دانشگاه پرنس ویلیامز بوده و به همین سادگی وارد خانواده سلطنتی شد . جالب عکس العمل دیگران بود که همه با خوشحالی و شعف استقبال کردن از این اتفاق و هیچ کس ( حتی وقتی با مردم عادی مصاحبه میکردن) نگفت این دختر ساده در حد خانواده سلطنتی نیست آخه جهاز نداره آخه باباش در حد پرنس چارلز نیست آخه مامان دختره خیلی ساده است آخه ….

حالا میخوان برای پسر مش غلامحسین رییس صنف دستفروشهای دوره گرد مولوی زن بگیرن به جووون خودم اگه به کمتر از دختر شاه پریون رضایت  بدن .

از همه جا بیخبر دیروز فهمیدم که وبلاگم  ( www.alimalakshahy.blogsot.com ) یا بهتر بگم وبلاگ قبلیم در ایران فیلتر شده و از اونجایی که همیشه یه راه حلی وجود داره تصمیم گرفتم کوچ کنم به وردپرس . کاری که خیلی وقت پیش می خواستم انجام بدم اما هر بار بنا به دلایلی انجامش ندادم . به هر حال اسباب کشی کردم به خونه ی جدید . مطمئنا یه چند وقتی طول میکشه تا به شرایط اینجا عادت کنم . مثه همیشه تک تک نظراتتون رو میخونم و بدونید که اگه اومدم اینجا به خاطر این بوده که شما دوستای خوبم برای من ارزش خیلی زیادی دارید .